3 Αυγ 2013
BPETANIA: Οι μισοί δεν τα βγάζουν πέρα το μήνα!
Περισσότερα
από τα μισά νοικοκυριά στη Βρετανία αδυνατούν να πληρώσουν τους
λογαριασμούς τους, καθώς ο μισθός τους έχει «φαγωθεί» πριν τελειώσει ο
μήνας. Τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην καθημερινότητα της
εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της Βρετανίας φανερώνει η
έκθεση της Money Advice Service, μιας υπηρεσίας παροχής οικονομικών
συμβουλών που συνέστησε η βρετανική κυβέρνηση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, περίπου το 52% από τους 5.000 Βρετανούς που
πήραν μέρος στην έρευνα απάντησε ότι δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα,
μέχρι την επόμενη φορά που θα πληρωθεί. Σε απόλυτους αριθμούς, περίπου
26 εκατομμύρια Βρετανών δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στα έξοδα
διαβίωσής τους, ενώ 18 εκατομμύρια τακτικά «ξεμένουν» από χρήματα. Το
γεγονός αυτό έχει διαμορφώσει μία κουλτούρα «ζούμε για το σήμερα», χωρίς
αποταμιεύσεις και σχέδια για το μέλλον.
Το αντίστοιχο ποσοστό το 2006 ανερχόταν σε 35% ή 9 εκατομμύρια ανθρώπους λιγότερο.
Ένας στους πέντε ερωτηθέντες (21%) δηλώνει ότι θα προτιμούσε μια
επιταγή 200 στερλινών που θα του καταβαλλόταν άμεσα, από μία των 400,
την οποία όμως θα εξαργύρωνε σε τέσσερις μήνες. Επίσης, το 42% απαντά
ότι θα πρέπει «να το σκεφτεί» αν αναγκαστεί να αντιμετωπίσει μια
απρόβλεπτη δαπάνη 300 στερλινών (περίπου 343 ευρώ).
Η έκθεση διαπιστώνει επίσης βασικές αδυναμίες σε μερίδα των Βρετανών
να αναγνωρίσει υπόλοιπό του σε ένα αντίγραφο τραπεζικού λογαριασμού σε
ποσοστό 16%, ενώ ένα 35% δεν κατανοεί τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει ο
πληθωρισμός στις οικονομίες του.
Η μελέτη αυτή δημοσιεύεται λίγο μετά από μια άλλη έκθεση, σύμφωνα με
την οποία το 25% των Βρετανών στην ηλικία των 50 ετών ανησυχούν ότι θα
χάσουν το σπίτι τους, λόγω αδυναμίας να πληρώσουν το δάνειο ή το νοίκι.
Εκπρόσωπος του βρετανικού υπουργείου Οικονομικών σχολίασε για τα
αποτελέσματα της έρευνας πως «αναγνωρίζουμε ότι οι καιροί εξακολουθούν
να είναι δύσκολοι για τις οικογένειες αλλά εξακολουθούμε να διατηρούμε
την πορεία μας και η βρετανική οικονομία βρίσκεται στο δρόμο της
ανάκαμψης». Η συμβουλή δε, από τη διεύθυνση της υπηρεσίας που διεξήγαγε
την έρευνα ήταν «πρέπει να ξοδεύετε λιγότερα από αυτά που παίρνετε».
2 Αυγ 2013
ΣΟΥΗΔΙΑ: Οι..μειωτές μισθών! (Lönesänkarna)
Oλο και μικροτερο ποσο του πλούτου που παραγεται πηγαινει στους απλούς μισθωτούς. Αυτο
υποστηριζει το Σουηδικο ντοκυμαντερ που προβληθηκε χθες απο
την SVT.
Ποτέ αλλοτε σ ενα διαστημα 100 ετων, οι Σουηδοι μισθωτοί δεν πληρωθηκαν τοσο λιγο γι αυτό
που πραγματικά παράγουν, οσο σημερα! Κατά τα τελευταία 30 χρόνια, η οικονομική
πολιτική έχει κάνει τη Σουηδία μια χώρα με μια ταχέως αυξανόμενη εισοδηματική ανισότητα.
Ο χρηματιστης Rune Andersson
είναι ένας από τους πλουσιότερους άνδρες της Σουηδίας. Περιγράφει πώς η Σουηδία
έχει γίνει μια εντελώς διαφορετική χώρα κατά τα 30 χρονια που ο ιδιος εργάστηκε
στον επιχειρηματικο κοσμο.
- Σε αυτό το κλασικό διαχωρισμό μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, το
κεφάλαιο, τις τελευταίες δεκαετίες, έχει αποκτησει ένα υψηλότερο ποσοστό των
εισοδήματων. Είναι μια αξιοσημείωτη αύξηση, αυτό είναι σίγουρο, λεει.
Μεσα σ ενα διαστημα 100 ετων, κάθε γενιά Σουηδών βιωσε σημαντικά
υψηλότερους πραγματικους μισθους και ενα ολοενα αυξανομενο βιοτικο επιπεδο.
Αλλά από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 όλο και λιγότερος παραγομενος πλούτος έχει
περιελθει στα χερια των μισθωτων. Τα έσοδα της χώρας έχουν μετατοπιστεί από
τους μισθούς στα κέρδη!
Σύμφωνα με τον Lennart Schön,
καθηγητή οικονομικής ιστορίας, η αλλαγή αυτη δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία!
Στο πρώτο επεισοδιο του προγραμματος Dokument inifrån, o Erik Sandberg, εξετάζει πώς μια σειρά από συνειδητές πολιτικές αποφάσεις εκαναν
τους πολύ πλούσιους ακόμη πλουσιότερους, ενώ το βιοτικό επίπεδο των πολιτών δεν
επιτραπηκε να αυξηθεί με τον ίδιο ρυθμό, όπως και στις προηγούμενες γενιές.
Η βάση γι αυτην την οικονομική πολιτική ήδη
τεθηκε 30 χρόνια πριν και οτι και οι συντηρητικες οπως και οι
σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις έχουν λάβει μέτρα για να κρατήσουν χαμηλα το
ρυθμό ανάπτυξης των μισθών στη χώρα!
-Θα έλεγα ότι εκφράστηκαν εξαιρετικά ασαφως, λέει ο Lars Calmfors, καθηγητής Οικονομικών.
Ελπίδα των πολιτικων ήταν οτι η αυτοσυγκράτηση των μισθων θα εδινε ..ώθηση
στις επενδύσεις και τη δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας, αλλά η ανεργία
έχει αυξηθεί και το ποσοστό των επενδύσεων εξακολουθεί να είναι χαμηλο. Ίσως είναι καιρός να αναρωτηθούμε αν αυτη η
πολιτική έχει φέρει αποτελέσματα και αν αξιζε το κοπο.
Στο μεταξυ, διαβαζω
οτι υπηρχαν αντιδρασεις μετα το ντοκυμαντερ αυτο που να πουμε οτι πρωτοπροβληθηκε,
στη Σουηδια, τον περασμενο χειμωνα, στις 14 Φεβρουαρίου.
Λιγες μερες μετα, στις 26 Φεβρουαριου, ομως, ο καθηγητης Lars Calmfors ισχυρίστηκε, με
αρθρο του που δημοσιευτηκε
στην εφημεριδα DN, ότι το ντοκυμαντερ ήταν ..παραπλανητικο, αμφισβητώντας κάποια από τα συμπεράσματα του ντοκιμαντέρ.
Οπως διαβαζω η καθηγητρια Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, στο Πανεπιστήμιο του Halmstad, Veronica Stoehrel, ως απαντηση, αναφερει σε αρθρο της, απο το οποιο παραθετω αποσπασματα πιο κατω, οτι ο καθηγητης Calmfors παραβλεπει διάφορους σημαντικούς παράγοντες πίσω από το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ των μισθών των εργαζομένων και των εταιρικών κερδών, λεγοντας μεταξυ αλλων οτι στην επόμενη σελίδα του αρθρου του καθηγητη και σε ιδιαίτερα κατάλληλο σημειο τοποθετηθηκε στην εφημερίδα ενα άλλο άρθρο με τίτλομε τιτλο «Δεν υπάρχουν περιθώρια για υψηλές αυξήσεις των μισθών στη νέα σύμβαση", γραμμένο από εκπροσώπους των επιχειρηματιων! Στο άρθρο των επιχειρηματιων και χωρίς ντροπή, ριχνονται ευθυνες στην ...ανεργία και τον «αποκλεισμο» (βλ. «ρατσισμό») σχετικά με τα αιτήματα των εργαζομενων για αυξηση μισθων!
Στο αρθρο της λοιπον η Veronica Stoehrel, λεει οτι oτι «ο Lars Calmfors ισχυριζεται οτι οι πραγματικοί μισθοί στη Σουηδία αυξήθηκαν ταχύτερα "από ό, τι πριν," αλλά δεν δίνει στοιχεία. Κρατά κλειστο το στομα του για το γεγονός ότι, προκειμένου να βρει κανεις μια εξίσου άνιση κατανομή εισοδήματος, όπως το 2007 (το τελευταίο έτος που ανατέθηκε στη Σουηδικη στατιστικη υπηρεσια (SCB) να κάνει αυτου του είδους τη σύγκριση – και αναρωτιέται κανείς γιατί) πρέπει να πάμε πίσω στο 1962.
Ουτε φυσικα λεει τίποτα ο καθηγητης για το γεγονός ότι το 10% εκατό των πλουσιότερων στη Σουηδία κατέχουν το 66% του συνόλου του πλούτου, ενώ το 50% δεν διαθέτουν τίποτα στη κατοχη τους! Στο άρθρο επισημαίνει ο Calmfors οτι ο λόγος που οι μισθοί σήμερα ως ποσοστό του ΑΕΠ πέφτουν κυρίως έχει να κάνει με την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών και στη συνέχεια, ακόμη και με την εξωτερική ανάθεση της παραγωγής σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους, εισαγωγες, κερδοσκοπικές εταιρείες και την αλλαγη ισορροπίας των δυνάμεων μεταξύ των συνδικάτων και των εργοδοτών.
Όλα αυτά είναι αλήθεια, λεει η καθηγητρια στο αρθρο της και λεει οτι ο Calmfors επισημαίνει ότι οι εταιρείες φαίνεται να προσαρμοζουν την παραγωγή συμφωνα με τη ζήτηση και αν αυτη μειωθει επηρεάζεται αρνητικά και η απασχόληση. Και αυτο είναι επίσης αλήθεια. Δεν πιστεύει, ομως, στο μεταξυ ότι αυτο συμβαίνει στη Σουηδία επειδη η Σουηδική οικονομία κατ αυτον στηρίζεται κυρίως στις εξαγωγές. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι, γιατί ενα ξενο ενδιαφερον για σουηδικά προϊόντα να μη περιλαμβάνεται στις επιπτωσεις της απασχόλησης στη Σουηδία; Ο Calmfors υποστηρίζει μια μείωση του κόστους των επιχειρήσεων, προκειμένου να ανταγωνιστούν σε διεθνές επίπεδο.
Αυτό, ομως, που δεν λέει, είναι ότι οι επιχειρήσεις μειώνουν το κόστος παραγωγής τους, με το να παγωνουν / μειωνουν τους μισθους, με την εξωτερική ανάθεση της παραγωγής και την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών που κάνουν το εργατικό δυναμικό περιττο.
Μακροπροθεσμα ο Calmfors ισχυριζεται οτι οι εταιρείες παράγουν μόνο οσο διαστημα αυτες εχουν κερδος. Αν η ζήτηση είναι μεγαλύτερη από την προσφορά, οι εταιρείες να πρέπει να αυξήσουν τις τιμές τους, πραγμα που οδηγεί την κεντρικη τραπεζα (Riksbank) να αυξήσει τα επιτόκια για να ελέγξει τον πληθωρισμό. Αυτό oμως που δεν λέει είναι ότι αυτή η «ανάγκη» δεν ειναι επιτακτική, αλλά μια επιλογή που γίνεται από την επιχειρηση, προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους. Η λύση είναι γι 'αυτόν ειναι να κρατήσουν τους πραγματικούς μισθούς χαμηλά, ώστε να μπορέσουν οι επιχειρήσεις να αυξήσουν την παραγωγή τους.
Γιατί θα επρεπε οι μειωμενοι μισθοι να οδηγησουν τις επιχειρήσεις να παράγουν περισσότερο; Όπως λέει και ο ίδιος, οι εταιρείες πρωτίστως ενδιαφέρονται για την αύξηση των κερδών και όχι για να παραγουν περισσότερο. Κατωτεροι μισθοί δεν οδηγούν σε αύξηση της παραγωγής, αλλά μόνο σε υψηλότερα κέρδη για την εταιρεία! ».
Οπως διαβαζω η καθηγητρια Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, στο Πανεπιστήμιο του Halmstad, Veronica Stoehrel, ως απαντηση, αναφερει σε αρθρο της, απο το οποιο παραθετω αποσπασματα πιο κατω, οτι ο καθηγητης Calmfors παραβλεπει διάφορους σημαντικούς παράγοντες πίσω από το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ των μισθών των εργαζομένων και των εταιρικών κερδών, λεγοντας μεταξυ αλλων οτι στην επόμενη σελίδα του αρθρου του καθηγητη και σε ιδιαίτερα κατάλληλο σημειο τοποθετηθηκε στην εφημερίδα ενα άλλο άρθρο με τίτλομε τιτλο «Δεν υπάρχουν περιθώρια για υψηλές αυξήσεις των μισθών στη νέα σύμβαση", γραμμένο από εκπροσώπους των επιχειρηματιων! Στο άρθρο των επιχειρηματιων και χωρίς ντροπή, ριχνονται ευθυνες στην ...ανεργία και τον «αποκλεισμο» (βλ. «ρατσισμό») σχετικά με τα αιτήματα των εργαζομενων για αυξηση μισθων!
Στο αρθρο της λοιπον η Veronica Stoehrel, λεει οτι oτι «ο Lars Calmfors ισχυριζεται οτι οι πραγματικοί μισθοί στη Σουηδία αυξήθηκαν ταχύτερα "από ό, τι πριν," αλλά δεν δίνει στοιχεία. Κρατά κλειστο το στομα του για το γεγονός ότι, προκειμένου να βρει κανεις μια εξίσου άνιση κατανομή εισοδήματος, όπως το 2007 (το τελευταίο έτος που ανατέθηκε στη Σουηδικη στατιστικη υπηρεσια (SCB) να κάνει αυτου του είδους τη σύγκριση – και αναρωτιέται κανείς γιατί) πρέπει να πάμε πίσω στο 1962.
Ουτε φυσικα λεει τίποτα ο καθηγητης για το γεγονός ότι το 10% εκατό των πλουσιότερων στη Σουηδία κατέχουν το 66% του συνόλου του πλούτου, ενώ το 50% δεν διαθέτουν τίποτα στη κατοχη τους! Στο άρθρο επισημαίνει ο Calmfors οτι ο λόγος που οι μισθοί σήμερα ως ποσοστό του ΑΕΠ πέφτουν κυρίως έχει να κάνει με την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών και στη συνέχεια, ακόμη και με την εξωτερική ανάθεση της παραγωγής σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους, εισαγωγες, κερδοσκοπικές εταιρείες και την αλλαγη ισορροπίας των δυνάμεων μεταξύ των συνδικάτων και των εργοδοτών.
Όλα αυτά είναι αλήθεια, λεει η καθηγητρια στο αρθρο της και λεει οτι ο Calmfors επισημαίνει ότι οι εταιρείες φαίνεται να προσαρμοζουν την παραγωγή συμφωνα με τη ζήτηση και αν αυτη μειωθει επηρεάζεται αρνητικά και η απασχόληση. Και αυτο είναι επίσης αλήθεια. Δεν πιστεύει, ομως, στο μεταξυ ότι αυτο συμβαίνει στη Σουηδία επειδη η Σουηδική οικονομία κατ αυτον στηρίζεται κυρίως στις εξαγωγές. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι, γιατί ενα ξενο ενδιαφερον για σουηδικά προϊόντα να μη περιλαμβάνεται στις επιπτωσεις της απασχόλησης στη Σουηδία; Ο Calmfors υποστηρίζει μια μείωση του κόστους των επιχειρήσεων, προκειμένου να ανταγωνιστούν σε διεθνές επίπεδο.
Αυτό, ομως, που δεν λέει, είναι ότι οι επιχειρήσεις μειώνουν το κόστος παραγωγής τους, με το να παγωνουν / μειωνουν τους μισθους, με την εξωτερική ανάθεση της παραγωγής και την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών που κάνουν το εργατικό δυναμικό περιττο.
Μακροπροθεσμα ο Calmfors ισχυριζεται οτι οι εταιρείες παράγουν μόνο οσο διαστημα αυτες εχουν κερδος. Αν η ζήτηση είναι μεγαλύτερη από την προσφορά, οι εταιρείες να πρέπει να αυξήσουν τις τιμές τους, πραγμα που οδηγεί την κεντρικη τραπεζα (Riksbank) να αυξήσει τα επιτόκια για να ελέγξει τον πληθωρισμό. Αυτό oμως που δεν λέει είναι ότι αυτή η «ανάγκη» δεν ειναι επιτακτική, αλλά μια επιλογή που γίνεται από την επιχειρηση, προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους. Η λύση είναι γι 'αυτόν ειναι να κρατήσουν τους πραγματικούς μισθούς χαμηλά, ώστε να μπορέσουν οι επιχειρήσεις να αυξήσουν την παραγωγή τους.
Γιατί θα επρεπε οι μειωμενοι μισθοι να οδηγησουν τις επιχειρήσεις να παράγουν περισσότερο; Όπως λέει και ο ίδιος, οι εταιρείες πρωτίστως ενδιαφέρονται για την αύξηση των κερδών και όχι για να παραγουν περισσότερο. Κατωτεροι μισθοί δεν οδηγούν σε αύξηση της παραγωγής, αλλά μόνο σε υψηλότερα κέρδη για την εταιρεία! ».
1 Αυγ 2013
N. Μπογιόπουλος: Ή Βιώσιμο χρέος, ή βιώσιμος λαός!
(Ν. Μπογιόπουλος – “Unfollow”)
Οι χώρες-ωφειλέτες δεν δανείζονται γιατί έχουν χρέη. Εχουν χρέη επειδή δανείζονται. Και δανειζόμενες παραμένουν αιώνια δεσμευμένες στους πιστωτές τους, προς τους οποίους οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τόκους και χρεολύσια. Σύμφωνα με τον Στίγκλιτς, μέσα απ’ αυτή την διαδικασία, οι χρεωμένες χώρες κατέβαλαν στους πιστωτές ρους για την πληρωμή παλαιότερων χρεών το διάστημα 1984-2000 το αστρονομικό ποσό των 4,6 τρις. δολαρίων. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, οι συνέπειες για τους λαούς ήταν, είναι και θα είναι δραματικές.
Φτώχεια, λιτότητα, ανέχεια, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, πολιτικές βαρβαρότητας που διατηρούνται επί δεκαετίες, και που, όσο γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των πλουτοκρατών, τόσο βυθίζουν στη δυστυχία τους εργαζόμενους. Πολιτικές που βυθίζουν στα Τάρταρα την τιμή της εργατικής δύναμης, ακριβώς για να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των κεφαλαιοκρατών.
Τι επιδιώκουν λοιπόν οι εγχώριοι «σωτήρες» και οι ξένοι «εταίροι» του με τα δανεικά που παρέχουν ώστε να συμβάλουν όπως λένε στην επίτευξη της περίφημης «βιωσιμότητας» του ελληνικού χρέους; Πίσω απ’ τους ευφημισμούς, αυτό που εννοούν είναι ότι θέλουν να κρατήσουν τους έλληνες εργαζόμενους σε εκείνο το επίπεδο χαμοζωής, το επίπεδο δηλαδή λίγο πριν την εξόντωση, το οποίο θα παρατείνεται στο διηνεκές, ώστε ο ελληνικός λαός –εις το διηνεκές- να τους πληρώνει τόκους και χρεολύσια.
Διότι «βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει βίος αβίωτος. «Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να ζούμε για να πληρώνουμε χρέη, κι άλλα χρέη, χρέη που άλλοι τα προκαλούν και όσο κι αν τα πληρώνεις τόσο αυτά μεγαλώνουν. Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να σε δανείζουν, για να τους πληρώνεις διπλά και τριπλά τα παλαιότερα δάνεια, και μέσα από τους ανατοκισμούς των νέων δανείων να σε κρατούν χρεωμένο εφ’ όρου ζωής.
Η εμπειρία αυτής της «σωτήριας» πολιτικής δεν είναι μόνο ελληνική, είναι παγκόσμια. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα που έρχεται από την δεκαετία του ’80 και αποτυπώνεται στα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας: Στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες προς τους πιστωτές τους ήταν 430 δισ. δολάρια. Παρά το γεγονός ότι μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια στο τέλος της ίδιας χρονιάς είχαν φτάσει να χρωστάνε πάνω από 880 δις δολάρια. Μέσα σε μια εξαετία δηλαδή, χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από κείνο που αρχικά είχαν δανειστεί, και ενώ την ίδια ώρα είχαν ήδη πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!
Ο ελληνικός λαός έχει πλέον ανάλογη εμπειρία η οποία ανάγεται σε χρόνο πολύ πριν τα μνημόνια.
Είναι ενδεικτικά τα εξής:
Πρώτον, από την υπογραφή της συνθήκες του Μάαστριχτ και μετά, δηλαδή την τελευταία εικοσαετία, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους και κερδοσκόπους το αστρονομικό ποσό των 772,9 δις ευρώ!
Δεύτερον, μόνο από το 2000 και μετά, δηλαδή από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για τόκους και χρεολύσια μακροπρόθεσμων δανείων το ποσό των 400,5 δις ευρώ. Την ίδια περίοδο για εξοφλήσεις έντοκων και βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει πληρώσει πάνω από 240 δις ευρώ. Αθροισμα 640,5 δις ευρώ!
Τρίτον, από το Μάαστριχτ και μετά, τέσσερα ολόκληρα ΑΕΠ της χώρας έχουν πάει σε … τόκους και χρέη! Από αυτά μάλιστα, πάνω από τρία ολόκληρα ΑΕΠ έχουν εξανεμιστεί σε τόκους και χρεολύσια κατά την περίοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη!
Τα παραπάνω στοιχεία και οι σχετικοί πίνακες που περιλαμβάνουν τις δαπάνες για την καταβολή των τόκων, χρεολυσίων και τις εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων και εντόκων γραμματίων, ομολογούνται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού του έτους 2013 (σελ. 133).
Ας δούμε ένα ακόμα στοιχείο: το ελληνικό δημόσιο χρέος το Μάρτιο του 2010 ήταν 310 δισεκατομμύρια. Το Μάρτιο του 2013 το δημόσιο χρέος ήταν 309 δισεκατομμύρια. Δηλαδή μετά από τρία χρόνια ανελέητης λιτότητας, εξαθλίωσης και εξανδραποδισμού του λαού μετά από σωρεία μέτρων που υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 60 δις ευρώ που φορτώθηκαν στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων, το δημόσιο χρέος μειώθηκε μόλις κατά .. 1 δισεκατομμύριο! Αυτή είναι η πολιτική τους. Είναι η ίδια πολιτική που (καθ’ ομολογία του Στουρνάρα στη βουλή στις 15/2/2013) μέσα σε μόλις τρία χρόνια έχει παράσχει στους πλουτοκράτες δάνεια ύψους 550 δισ ευρώ, αλλά σε ότι αφορά τους εργαζόμενους έχει εκτινάξει τι ιδιωτικό χρέος στα 230 δισ ευρώ, την ανεργία στο 1,5 εκατομμύριο και τους Ελληνες που ζουν στη φτώχεια στα 3,5 εκατομμύρια!
Το συμπέρασμα είναι ότι από την μια μεριά το κράτος και οι κυβερνήσεις των κεφαλαιοκρατών δανείζονται αστρονομικά ποσά με τα οποία χρηματοδοτείται η κερδοφόρα δράση των κεφαλαιοκρατών και από την άλλη μεριά ο λαός πληρώνει τα χρέη των κεφαλαιοκρατών και του κράτους των κεφαλαιοκρατών και μάλιστα στο πολλαπλάσιο. Με τόκο!
Είναι προφανές λοιπόν τι συμβαίνει: Αφενός, τα λαϊκά στρώματα, καθιστώντας «βιώσιμο το χρέος», πλήρωσαν την τελευταία 20ετία (και κυρίως κατά την περίοδο της «ευρω-ευημερίας») σε τόκους για το δημόσιο χρέος, που άλλοι το δημιούργησαν, άλλοι το προκάλεσαν και άλλοι τα «έφαγαν», κοντά στο ένα τρισεκατομμύριο ευρώ!
Αφετέρου, όταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν την μετατροπή της ζωής του λαού σε ένα «βίο αβίωτο», αφού εκείνο που θέλουν είναι έναν λαό αλυσοδεμένο στο μαγγανοπήγαδο που χρέους, που θα ζει ίσα-ίσα ώστε να τους πληρώνει αενάως και αιωνίους, τόκους, χρεολύσια και χρέη για δάνεια που άλλοι τα ξεκοκαλίζουν.
Τέλος, όταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν την διατήρηση των μακάβριων συνεπειών ενός δανεισμού που ούτε είχε ούτε έχει σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων. Αντίθετα αποτελεί την συνήθη τακτική της ολιγαρχίας μέσω της οποίας το κεφάλαιο αφενός εξασφαλίζει πηγές για την δική του ρευστότητα, αφετέρου συνεχίζει να χρεώνει τα βάρη του δικού του δανεισμού στα λαϊκά στρώματα.
Η «βιωσιμότητα του χρέους», για την οποία πανηγυρίζουν, Μέρκελ, Σαμαράς, Βενιζέλος, ΔΝΤ κτλ., σημαίνει έναν ελληνικό λαό που θα πληρώνει στο διηνεκές τα παλαιότερα και τα νεότερα δάνεια της πλουτοκρατίας χωρίς ποτέ να ξεχρεώνει. Που πάντα θα του λένε ότι «οφείλει» όλο και μεγαλύτερα χρέη στους πιστωτές, μιας και ο λογαριασμός αυτός δεν τελειώνει ποτέ. Αντίθετα, σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών, επέρχεται –όπως περιέγραφε ο Λένιν- ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που είκοσι φορές ως τώρα πληρώθηκε».
Είναι προφανές: Η απάντηση σ' αυτόν τον καταναγκασμό, η απάντηση στον εξαναγκασμό εκατομμυρίων ανθρώπων να εξαθλιώνονται, να χρεοκοπούν, να καταστρέφονται, να φτωχοποιούνται, να λεηλατούνται, και όλα αυτά είτε για να διατηρείται «βιώσιμο το χρέος», είτε γιατί (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας, παρά τα όσα λέγονται) το χρέος είναι «μη βιώσιμο», δεν είναι η «σταδιακή αποπληρωμή». Ούτε η «επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού» χρέους. Ούτε τα «κουρέματα» Ούτε καμία από τις τεχνικές καταλήστευσης του λαού που ακολουθούνται στο όνομα της «βιωσιμότητας του χρέους» ή της «μη βιωσιμότητας του χρέους».
Οι χώρες-ωφειλέτες δεν δανείζονται γιατί έχουν χρέη. Εχουν χρέη επειδή δανείζονται. Και δανειζόμενες παραμένουν αιώνια δεσμευμένες στους πιστωτές τους, προς τους οποίους οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τόκους και χρεολύσια. Σύμφωνα με τον Στίγκλιτς, μέσα απ’ αυτή την διαδικασία, οι χρεωμένες χώρες κατέβαλαν στους πιστωτές ρους για την πληρωμή παλαιότερων χρεών το διάστημα 1984-2000 το αστρονομικό ποσό των 4,6 τρις. δολαρίων. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, οι συνέπειες για τους λαούς ήταν, είναι και θα είναι δραματικές.
Φτώχεια, λιτότητα, ανέχεια, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, πολιτικές βαρβαρότητας που διατηρούνται επί δεκαετίες, και που, όσο γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των πλουτοκρατών, τόσο βυθίζουν στη δυστυχία τους εργαζόμενους. Πολιτικές που βυθίζουν στα Τάρταρα την τιμή της εργατικής δύναμης, ακριβώς για να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των κεφαλαιοκρατών.
Τι επιδιώκουν λοιπόν οι εγχώριοι «σωτήρες» και οι ξένοι «εταίροι» του με τα δανεικά που παρέχουν ώστε να συμβάλουν όπως λένε στην επίτευξη της περίφημης «βιωσιμότητας» του ελληνικού χρέους; Πίσω απ’ τους ευφημισμούς, αυτό που εννοούν είναι ότι θέλουν να κρατήσουν τους έλληνες εργαζόμενους σε εκείνο το επίπεδο χαμοζωής, το επίπεδο δηλαδή λίγο πριν την εξόντωση, το οποίο θα παρατείνεται στο διηνεκές, ώστε ο ελληνικός λαός –εις το διηνεκές- να τους πληρώνει τόκους και χρεολύσια.
Διότι «βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει βίος αβίωτος. «Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να ζούμε για να πληρώνουμε χρέη, κι άλλα χρέη, χρέη που άλλοι τα προκαλούν και όσο κι αν τα πληρώνεις τόσο αυτά μεγαλώνουν. Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να σε δανείζουν, για να τους πληρώνεις διπλά και τριπλά τα παλαιότερα δάνεια, και μέσα από τους ανατοκισμούς των νέων δανείων να σε κρατούν χρεωμένο εφ’ όρου ζωής.
Η εμπειρία αυτής της «σωτήριας» πολιτικής δεν είναι μόνο ελληνική, είναι παγκόσμια. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα που έρχεται από την δεκαετία του ’80 και αποτυπώνεται στα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας: Στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες προς τους πιστωτές τους ήταν 430 δισ. δολάρια. Παρά το γεγονός ότι μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια στο τέλος της ίδιας χρονιάς είχαν φτάσει να χρωστάνε πάνω από 880 δις δολάρια. Μέσα σε μια εξαετία δηλαδή, χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από κείνο που αρχικά είχαν δανειστεί, και ενώ την ίδια ώρα είχαν ήδη πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!
Ο ελληνικός λαός έχει πλέον ανάλογη εμπειρία η οποία ανάγεται σε χρόνο πολύ πριν τα μνημόνια.
Είναι ενδεικτικά τα εξής:
Πρώτον, από την υπογραφή της συνθήκες του Μάαστριχτ και μετά, δηλαδή την τελευταία εικοσαετία, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους και κερδοσκόπους το αστρονομικό ποσό των 772,9 δις ευρώ!
Δεύτερον, μόνο από το 2000 και μετά, δηλαδή από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για τόκους και χρεολύσια μακροπρόθεσμων δανείων το ποσό των 400,5 δις ευρώ. Την ίδια περίοδο για εξοφλήσεις έντοκων και βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει πληρώσει πάνω από 240 δις ευρώ. Αθροισμα 640,5 δις ευρώ!
Τρίτον, από το Μάαστριχτ και μετά, τέσσερα ολόκληρα ΑΕΠ της χώρας έχουν πάει σε … τόκους και χρέη! Από αυτά μάλιστα, πάνω από τρία ολόκληρα ΑΕΠ έχουν εξανεμιστεί σε τόκους και χρεολύσια κατά την περίοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη!
Τα παραπάνω στοιχεία και οι σχετικοί πίνακες που περιλαμβάνουν τις δαπάνες για την καταβολή των τόκων, χρεολυσίων και τις εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων και εντόκων γραμματίων, ομολογούνται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού του έτους 2013 (σελ. 133).
Ας δούμε ένα ακόμα στοιχείο: το ελληνικό δημόσιο χρέος το Μάρτιο του 2010 ήταν 310 δισεκατομμύρια. Το Μάρτιο του 2013 το δημόσιο χρέος ήταν 309 δισεκατομμύρια. Δηλαδή μετά από τρία χρόνια ανελέητης λιτότητας, εξαθλίωσης και εξανδραποδισμού του λαού μετά από σωρεία μέτρων που υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 60 δις ευρώ που φορτώθηκαν στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων, το δημόσιο χρέος μειώθηκε μόλις κατά .. 1 δισεκατομμύριο! Αυτή είναι η πολιτική τους. Είναι η ίδια πολιτική που (καθ’ ομολογία του Στουρνάρα στη βουλή στις 15/2/2013) μέσα σε μόλις τρία χρόνια έχει παράσχει στους πλουτοκράτες δάνεια ύψους 550 δισ ευρώ, αλλά σε ότι αφορά τους εργαζόμενους έχει εκτινάξει τι ιδιωτικό χρέος στα 230 δισ ευρώ, την ανεργία στο 1,5 εκατομμύριο και τους Ελληνες που ζουν στη φτώχεια στα 3,5 εκατομμύρια!
Το συμπέρασμα είναι ότι από την μια μεριά το κράτος και οι κυβερνήσεις των κεφαλαιοκρατών δανείζονται αστρονομικά ποσά με τα οποία χρηματοδοτείται η κερδοφόρα δράση των κεφαλαιοκρατών και από την άλλη μεριά ο λαός πληρώνει τα χρέη των κεφαλαιοκρατών και του κράτους των κεφαλαιοκρατών και μάλιστα στο πολλαπλάσιο. Με τόκο!
Είναι προφανές λοιπόν τι συμβαίνει: Αφενός, τα λαϊκά στρώματα, καθιστώντας «βιώσιμο το χρέος», πλήρωσαν την τελευταία 20ετία (και κυρίως κατά την περίοδο της «ευρω-ευημερίας») σε τόκους για το δημόσιο χρέος, που άλλοι το δημιούργησαν, άλλοι το προκάλεσαν και άλλοι τα «έφαγαν», κοντά στο ένα τρισεκατομμύριο ευρώ!
Αφετέρου, όταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν την μετατροπή της ζωής του λαού σε ένα «βίο αβίωτο», αφού εκείνο που θέλουν είναι έναν λαό αλυσοδεμένο στο μαγγανοπήγαδο που χρέους, που θα ζει ίσα-ίσα ώστε να τους πληρώνει αενάως και αιωνίους, τόκους, χρεολύσια και χρέη για δάνεια που άλλοι τα ξεκοκαλίζουν.
Τέλος, όταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν την διατήρηση των μακάβριων συνεπειών ενός δανεισμού που ούτε είχε ούτε έχει σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων. Αντίθετα αποτελεί την συνήθη τακτική της ολιγαρχίας μέσω της οποίας το κεφάλαιο αφενός εξασφαλίζει πηγές για την δική του ρευστότητα, αφετέρου συνεχίζει να χρεώνει τα βάρη του δικού του δανεισμού στα λαϊκά στρώματα.
Η «βιωσιμότητα του χρέους», για την οποία πανηγυρίζουν, Μέρκελ, Σαμαράς, Βενιζέλος, ΔΝΤ κτλ., σημαίνει έναν ελληνικό λαό που θα πληρώνει στο διηνεκές τα παλαιότερα και τα νεότερα δάνεια της πλουτοκρατίας χωρίς ποτέ να ξεχρεώνει. Που πάντα θα του λένε ότι «οφείλει» όλο και μεγαλύτερα χρέη στους πιστωτές, μιας και ο λογαριασμός αυτός δεν τελειώνει ποτέ. Αντίθετα, σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών, επέρχεται –όπως περιέγραφε ο Λένιν- ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που είκοσι φορές ως τώρα πληρώθηκε».
Είναι προφανές: Η απάντηση σ' αυτόν τον καταναγκασμό, η απάντηση στον εξαναγκασμό εκατομμυρίων ανθρώπων να εξαθλιώνονται, να χρεοκοπούν, να καταστρέφονται, να φτωχοποιούνται, να λεηλατούνται, και όλα αυτά είτε για να διατηρείται «βιώσιμο το χρέος», είτε γιατί (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας, παρά τα όσα λέγονται) το χρέος είναι «μη βιώσιμο», δεν είναι η «σταδιακή αποπληρωμή». Ούτε η «επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού» χρέους. Ούτε τα «κουρέματα» Ούτε καμία από τις τεχνικές καταλήστευσης του λαού που ακολουθούνται στο όνομα της «βιωσιμότητας του χρέους» ή της «μη βιωσιμότητας του χρέους».
Η μία και μοναδική απάντηση είναι: «Δεν πληρώνω»! Απάντηση κοφτή, αδιαπραγμάτευτη και –ναι!- μονομερής εκ μέρους του λαού. Απάντηση που φυσικά δεν θα προέλθει από την εξουσία των μονοπωλίων, που τα δικά της δάνεια μετατρέπονται σε χρέη για τον λαό. Δεν θα προέλθει από την εξουσία εκείνων που υπογράφουν μνημόνια, ή των άλλων που θέλουν να γίνουν εκείνοι οι «διαπραγματευτές» στην θέση των προηγούμενων με την ΕΕ με την ΕΚΤ, με το ΔΝΤ. Θα προέλθει μόνο από έναν λαό αποφασισμένο να επιβάλει την δική του λαϊκή εξουσία. Χωρίς μονοπώλια. Χωρίς ΕΕ. Χωρίς ΔΝΤ. Και χωρίς να αναγνωρίζει καμία «υποχρέωση» του λαού απέναντι σε ντόπιους και ξένους τοκογλύφους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
LinkWithin
